Assalamualaikum… hai, ape kabar sume? Ha…..i…. panjang mengeluh. Pnt la… letih, lesu… sng crite ting tong minda… ting tong hati… ting tong perasaan… hape la… sy pon x tau knp, mengapa sy b’prangai camni… (x semangat)…
By the way, hari ni atr hari2 ting tong sy dlm minggu ni. Mybe pnt sbb byk g luar… g sane, g sini… xpe la… utk adik2… diorang tu bkn maen smgt uruskn itu ini utk Sambutan Majlis Hari Guru thn ni. Walopon lmbt, sy nk bg ‘cap jempol’ kt them all… double jempol punye la! Tahniah sbb hampir b’jaya walopon minggu ni ‘Ops-Sindrom’ …. Ha? ‘Ops-Sindrom’? hehehe… mane x nye, bkn diorang je… sy pon jd mgsa ke’bizi’an diorang. Huish… bygkn, bergadang smpai dinihari… hadoi la… cmne x ting tong? Otk blurr gile… Masuk hr ni da 2 hari blurr… xtau nk watpe… nk b’fikir pon da x mampu…
Keadaan sekeliling… ok2 je... xde yg special mcm mule2 jejak kaki kt sini… smakin mls nk melayan karenah bdk2 yg x reti bahasa melayu. Ckp spatah… haram la bdk2 b’tuah tu nk dgr… name pon b’tuah… nth tuah dr mane la gak nye! Malangnye hidup... cian kt mak ayah diorang dpt anak yg ‘b’tuah’ ni… tp xpe, walo b’tuah cmne gaya pon Insyaallah… ade jln nk bw diorang ke pangkal jln… klu susah jugek… kite heret sama dia! Mmg Jihad tu x mudah… Sabar….
Apepon, sy amat b’harap mental & fizikal sy ni mampu b’tahan… hehehe, x nak la masuk Hospital Bahagia!
Harapan utk hari2 yg bkl tiba ni, moga sume nye baik & lancar… x nak tegang & muncung… x nak stress yg melampau… x nak pth smangat and last skali… hadapi hari dengan senyuman… sbb dgn senyuman, sume akn b’akhir ceria
Hai, da lame sy x ‘jenguk2’ blog sy ni… almaklum la… ditimpa ‘sindrom bz’ yg keterlaluan, melampaui panas terik yg sedang melanda bumi Malizi (Malaysia). Sekonyong-konyong ade sedikit ‘kesempatan’ utk sy cerakinkn idea & cerita yg da lame ‘tersimpan dlm gudang’… hmm, da sempat b’habuk daa pon… hi3… so, rasenye wajib sy bereskan…
Sedar x sedar, cepat betul mase meninggalkan kite. Tup2, ramai sahabat handai sy yg da b’tukar STATUS. Dr Bujang ke Bertunang, Dr Bertunang ke Berkahwin. Dari ‘b'2 lebih baik’ m’jadi ‘3 smakin baik’… b’tambah2 la ‘ahli keluarga’ sy ^_^. Sambil menyelam, minum air. Sepertinya sy pon dpt impak yg same (dpt title acik zaQea). Dikesempatan ni, sy nk ucapkn b’juta TAHNIAH & SYUKRAN utk para sahabat yg da menimang cahaya mata (semoga m’jadi anak yg soleh/soleha pewaris nusa, bangsa & agama tentunya!) & bantu sy utk dapatkn ‘title’ tersebut sebelum adik2 sy mendirikan ‘masjid’ mereka. He3
Dalam mase beranjak, rupa-rupanya banyak perkara yg dah sy alami. Pengalaman yg manis, masam, pahit, kelat menjadi 1. Macam 1 Malaysia je! Eh, bukan slogan yg sy nk laung2kan sbb blog sy ni x de unsur2 politik yg smakin sesakkan dada (mane x nye, skg ni sy tgh selsema & batuk). Tp pengalaman yg bile dihimpunkan, dicantumkan, disatukan boleh m’jadikn hidup sy lbh harmoni & berperisa strawberi, beri biru, biri-biri. Macam Masyarakat Majmuk kt Malaysia ni la…
- Ihtifal Sukan & Ilmi, persiapan yg sgt2 memerlukan tenaga & kesabaran. Yg syoknye, time ni la pluang jumpe ngn para pendidik & kwn2 yg da lame x jumpe.
antara yg smpt d Snap =)
- ‘Menjelajah’ ke dunia mimpi yg mengharukan… mendebarkan… mencuakkan sampai t’bawa-bawa ke alam realiti.
- X cukup dgn mimpi, tp tbe2 dpt mesej ‘talak secara kinayah’ dr insan nun jaoooooooooo… xpuas hati btul! Bile slidik pny slidik, sah… mmg sy akn cari dalang nye! Sape la yg kurg b’hati perut cube nk hapuskn senyuman sy & die? Sakit hati ke klu ade org lain bahagia? Dunia2… Alhamdulillah, sume b’akhir dgn baik… cume gerangan pemecah belah blum lg sy temui…
- Alumni MJ yg x dpt nk hadir… Sedih… Sedih sgt… Ya Maahadi, Ya Maahadi…!
antara wajah yg slalu sy rindui - sYukran ya Mu'allim/ah ^_^
- Sengaja ‘mencebur’kan diri ke dalam lautan manusiawi sempena Kuala Lumpur International Book Fair 2011-KLIBF2011 (Alhamdulillah da 4 tahun sy join, x mungkin lpskn pluang cmni – maklumla name pon hantu buku). Pengalaman beratur panjang semata-mata nk dptkn Signature Ramlee Awang Murshid (Novelis kegemaran sy smenjak tahun 2004). Ditambah lg dgn beg Kamariah yg hampir2 diragut! Manusia… suka ambil kesempatan dalam kesempitan… Mujur Kamariah kurang ‘ayu’ time tu!...
- Pengalaman cute, bilamana masing2 (BabyBlueCar & TheBlueAvanz) ‘blur’ + buntu + tah pape sbbnye nk p Rawang (Walimah Sedara Sblh Mummy). Alih2, jeng3… kitorg follow keta pak cik (Adik My Father). More Cute sbb si adik kecil sy join kt BabyBlueCar (ni mesti kes rindu kt ‘kembar’ die ni)… siap jd Small Lady kt sblh sy… duduk je, trus die pakai tali pinggang keledar (peraturan wajib BabyBlueCar), tanpa disuruh dia pakai dgn penuh smangat seolah-olah fhm dgn fungsi tali pinggang b'kenaan. Sy mmg wajibkan p’aturn sebegitu walopon p’jlnn jrk dekat. Moralnya kt sni, sekiranya adik sy yg b’usia 5 tahun pon fhm peraturan, inikan pula kita yg lebih fhm undang2 & risiko kemalangan kt jalan raya. Jadi, jgn wat malu diri sndiri lagi2 dpn knk2 seusia adk sy tu… segan jek! ^_^
Small Lady - Mathla' al-huda...
@ rawang - nk balik Ledang smule... tata -_-
- Pengalaman sebal sebab menunggu seseorang… Nasib baik x b’janggut. Mmg sah, wajib kami wat MOGOK kt insan berkenaan. Geram punye pasal… da tu, tunggu mcm nk ‘ratu’ kt dpn Masjid plak… ape lg, menebeng je la kt dlm BabyBlueCar sy… Rentetan dr tu, masing2 memendam rasa dlm hati sblm BabyBlueCar membelah hutan Kg. Kemensah (saje nk rehlah sbb nk sjukkn hati yg tgh hangat m’bakar!)
- Blum lg perasaan tegezut bile t’bace laporan kt slh 1 akhbar popular kt Malaysia… Hish3, dugaan… Kun, Fa Yakun… Ujian2… Sabar n hadapi dgn tenang & senyuman. Moga cepat selesai… InsyaAllah.
Sehingga saat sy menukil entry ni, sy sdg merasakn kebahagiaan walopon msh lg di uji… Allah Uji = Allah Sayang. Prinsip sy kini! Sy yakin bhw rasa bahagia yg sdg sy alami adlh buah yg perlu sy petik stlh b’kerja keras melawan kesedihan & kepayahan lalu…
Buat kamu & sy…
Dari beberapa pengalaman yg sy kongsi diatas, suke skiranya sy dpt lahirkn rasa syukur di atas nikmat & hikmah. Asam garam hidup : x sume org suke dgn diri kita, x sume org boleh trime keadaan & tingkah kita. Xsume perkara yg kita lakukan 2 bw kebaikan pd org lain.
Aliran kehidupan umpama aliran air sungai, berlalu tanpa berpatah balik namun skiranya kita diberi ‘peluang ke-2 tolong jgn sia2kan peluang tersebut. Usaha tangga kejayaan…
Kali ni nak cerita tentang pengalaman baru kami. Kami?? kenapa kami ek?? Ok la... pengalaman ni sy x lalui sorg diri... malah turut serta adik2 sy -Elmy, Hanan & Asma. Edisi pertama untuk seumur hidup kitorg masak asam pedas... ;D
Bertarikh 26 Februari 2011. Entah la ek... sebelum2 ni, bile ad yg suruh masak... sy ni agk keberatan n kehampehan... hihihi. Malas nk tunjuk bakat... lagipon bab masak-memasak ni blum sampai thp good ape lg excellent! stakat main campak2 & utk perut sendiri... boleh la tp utk family @ yg b’kaitn org ramai... mmg blum pandai sukat.
Pagi2 lagi... kitorg gerak g pasar kt Bukit Gambir. Sambil m’hirup udara kampong yg nyaman lagi bersih, hati b’nyanyi girang... dr mengenang nasib d perantauan... lbh baik hiburkn hati... hihihi... Sampai jek kt pasar... alammmmmaaak! Step pertama, ape ek? Tibe2 blur... aduhai, tu la... klu htr mama g pasar, jarang sgt turun... ape lg nk belek2 sayur & barang2 basah... stakat jd tukang tolak troli... mahir la... huhuhu. Tanpa buang mase... sy call adik sy yg tinggal kt kawasan BG tu...
Saya : Assalamualaikum... da bangun blum ni?
Adik : Wa alaikumsalam kak...
Saya : Akak nk minta tolong. Skg akak kt pasar BG.Hmm, nak tanye la...
Adik : Nak tny ape kak? hehehe nak tny tempat beli kangkung ke?
Saya : Ade pulak?! (Mmg sah nk kne plangkong!) xpe la... nnt akak mesej ... hehe... nk ckp, segan la pulak...
Adik : La, camtu ea? ok2...
Sementara menunggu mesej, g menapak kt kedai sayur... macham-macham ada... mengancam! ada itu kachang, ada turun, ada brendi... ada belachan... hihihi... tup2... tenonet... tenonet... bunyi mesej masuk... ha...? cmni pulak versinye... sebelum ni versi lain deh! hmm... camne ni ek? aha... call mama je la... hihihi
Elmy call mama... :
Elmy : Assalamualaikum ma... nak tanye ni... masak asam pedas mcm mane ek?
Mama : Ha...? Sape yg nak masak? (Aduhai... soalan cam perli sy jek ni...?)
Elmy : Kakak la... hehehe
Bla... bla... bla... dialog abis...
Alkisah... aduhai... nak wat camne lagi? Beginilah nasib hidup d perantauan... jao dr parents... hehehe tp bile kt uma knp la payah sgt nk masak? Bapa slalu bising... mane xnye? Anak dara die yg sorang ni x mahir masak? ... “Masak ni kan kerja perempuan?!... bla... bla... bla... sekian... sekian... sekian” ... dalam soal ade seru...! Cair cuping kene ceramah free... Tp cute ^_^
Ok, kembali ke cer asal.
Bile sume barang da lengkap, balik ke markas... tepat jam 12 kerja2 memotong, membasuh & menumbuk ape yg patut pon berjalan dgn riang ria... ^_^. Da satukan sume bahan, hehe... kerja menumis dsb pon b’jalan dgn aman... kate Asma nk gaul masakan jgn banyak tangan nanti rase lauk tu ‘cemplang’... hihihi... akhirnye aroma da ok, warna da cantik... rase? xtau le... hampeh ke, biase2 ke... sorg2 rase... alamak! t’lebih masam la... uish3... sape la yg ltk asam 3 keping ni? masam sudah...! uhuhuhu... adjust sket... tmbh ini, tmbh itu... hmm... ok sikit... tp tang masam tu... xleh ilang la... so, cari la bahan utk adjust keddukn rase yg seswei sket... huhuhu
Lastly, bile sume da abis idea... jeng3... Alhamdulillah... dari Asam pedas, jadilah asam pedas manis....! hehehe... cam dok kt Kelantan pulak dah... xpe la kan, dr masin???
Papepon, ni 1 pengalaman yg menyeronokkan & sy dpt pengajaran... Nak tau ape? hehe, pasni... rajin2 la jenguk dapur... bkn stakat jenguk je... blajar masak & blajar jd anak perempuan father yg pandai masak... Agaknye bapa sy tu da serik makan sambal telur sy yg cair & rase tah pape (sy t’pakse masak sbb mama kene tahan kt wad & bapa kurang b’minat makan makanan made in kedai)... hehehe... tp, bapa suke kalu sy masak kn sayur goreng (kacau goreng) sbb kene dgn taste die ^_^
Nampaknye... kene b’kerja keras utk mahir bab masak-memasak ni.... chaiyyok2!!!!!!!
Hai… kembali lagi. Rindu sgt kt blog ni.. mane xnye? Vakumkan diri jap. Actually t’sgt la busy smpi2 ade yg touching ngn sy. Pade sape2 yg touching tu… Esmy zaQea nk mintak maap bebanyak.
Bile d kenang2 balik, spatutnye kite ni kne b’syukur sbb Allah kurniakn 24 jam dlm 1 hari… mmg ade hikmah. Cube bygkn kalo mase tu d lanjutkn ke 25, 26 @ 30 jam… MasyaAllah, Innalillah… b’tmbh busy n busy la gamaknye… papepon, Alhamdulillah sbb nikmat waktu yg ade ni byk m’beri hikmah.
Ha… b’crite psl waktu/masa… t’ingat kata2 ni “waktu itu pengubat hati. Hati akan terubat dengan berjalannya waktu…” hmm, actually sy b’stuju dgn kata2 tu sbb nye… sbb nye da t’bukti.
Dan, yg palling sy yakin. Waktu sgt b’harga… mengalahkn wang ringgit kot?! Mane xnye… harta, klu hilang boleh d cari, boleh d ganti… tp mase yg t’buang? Fhm2 la yek… andai kata la, andai kata je ni… kite ade kuasa untuk undurkn waktu… agk2, zmn mane yg korg nk ulang balik?
Hmm… kalo sy, ofcoz zmn kanak2 n zmn sekolah. Knp?? Hihihi… zmn knk2, kite x trikat ngn p’aturan sgt melainkn p’aturan dlm rumah yg mak n bapak tentukn… yg ade mase zmn 2 juz keriangan n gelak tawa… tp, kalo da jatuh tu… melalak jugak… hehehe…
Kenangan ‘EMAS d zmn kanak2 is mase xcident ngn keta VW a.k.a keta kodok… time tu umo sy masih knk2 sgt… hihi 3 thn. Caye x? jarang org caye yg sy masih ingt detik2 tu… tp, ni la yg sebenarnya… aiseh, t’menyanyi la pulok… n kngn mengusik jiwa sampai meninggalkn bekas… hihihi mase jatuh longkang. Treeeettt… ktne tu?
Al-kisah nk jd kisahnye… time tu umo sy 8thn… drjh 2. Mak soh bli tepung nk wat kuih… yg kite ni leka nk main tepi longkang (longkang tu bersih ye… trime kasih kt DBKL sbb slalu pastikn longkang tu bersih n kering) tup2… eh, eh… ujan la… yes2! Leh mandi ujan… nth mcm mane leh jatuh dlm longkang 2…
Balik uma, mak da panik tgk darah… yg bdk degil ni juz menyengih cm xde prasaan. Hape da… mak trus nk bw g klinik… nk jahit luka. Ha… jahit? Huiiii… fobianye nk kne jahit! Xmo! Xmo! Xmo! Ape lagi… bdk degil ni buka langkah 1000 le xnk masuk uma… sampai la senja nk masuk maghrib… baru la masuk sbb bapak da b’janji xnk bw g klinik. Mase tu, skola sesi pagi… nk ikutkn rasa sakit n b’denyut, mmg xnk g skola. Tp bile t’ingt klinik… trus b’smangat. Ya Ampyunnn… gagah jugak le, rela melangkah g skola yg jao b’kilo2 KM tu dr lemah lutut jumpe ngn doktor.
Hmm… pastu zmn skola… mmg x leh luput dr ingtn. Nk crite pon, takut x cukup ruang pulak. Huhu. Maybe next time la ye ^_^
Kisah tu juz selingan. Tp ape yg sy tau n korg tau. Mase sgt la penting. So, jgn bazirkn n buang mase mcm tu aje t’utama mase2 remaja ni. Bkn ape, kalo boleh… jgn kite rugi melalui mase2 emas yg ade. Stiap zmn ade mase2 trindah n mase2 yg perlu kite isi dgn perkara2 yg b’manfaat. Lg pulak, belia pewaris Negara. Kalo kite suke m’buang waktu cmtu aje… rugi la Negara n x mustahil 1 hr nnt Malaysia ketandusan bakat pemimpin yg boleh diandalkan. Atau… kite nk 1 hr nnt tu… Malaysia b’golak spt Negara-negara yg ad skg ni?
Buat remaja bakal pewaris bangsa n Negara, Fikir2kn la… sy skadar b’celoteh utk same2 kite hayati. X b’niat nk m’bidas atau ape2 la… juz cetusan rasa. Mane la tau kot2 ade yg t’buka hati n minda ^_^. Papepon, sy tulis sbb sy syg.
Rintik hujan berguyuran membasahi buana
Alam menjadi syahdu
Sayu bagai hatiku yang lirih
Aku dan buana bersatu merasakan keheningan
Tersangat hening meski perkasa…
Hanya ada aku dan dia
Ufuk timurnya adalah marjan yang memancar
Hujung baratnya ada lakaran hebat sang Khalik
Atas kutubnya pula umpama salju memayungi bumbung dunia
Dingin, lembut menghelus hela nafas ini
Nafas yang terasa sempit
Menghirup samar-samar kenikmatan hidup
Aku susuli ke dasar hatinya
Ada taman lukluk yang indah
Ada sungai yang mengalir diantaranya
Dan dipermukaan pula, ada dua pertemuan yang tidak disatukan….
Wajah ku dongakkan,
Angin berpuput sayu,
Kelam dunia adalah bustan yang cemerlang
Indah kerana ada kerongsang bergantungan
Juga ada litar yang tidak tampak namun indah
Juga ada sejambak mawar yang umpama Yaaqut dihati
Mata teralih ke dalam diri
Sungguh kerdil dibanding ciptaan-Mu
Walau aku diantara buana ini
Aku tetap kerdil menjadi diri sendiri
Aku dan alam menjadi satu
Tetap satu mencari aku…
